The China Mail - نوشا آوبل: ناکامی در مدیریت به‌جای آغازی نو؛ آیا شهردار پوتسدام از عهدهٔ مسئولیت‌هایش برمی‌آید؟

مأموریت سیاسی روشن بود. سلف او، مایک شوبرت، که اکنون ۵۳ سال دارد و عضو حزب سوسیال‌دموکرات آلمان است، در ۲۵ مهٔ ۲۰۲۵ با رأی مستقیم شهروندان از سمت خود برکنار شد؛ به‌عبارتی، مردم عملاً او را بدون مهلت قبلی اخراج کردند. این پایان کار برای شوبرت به‌شدت خفت‌بار بود. شهروندان به‌روشنی نشان داده بودند که شیوه‌ای مناقشه‌برانگیز در ادارهٔ شهر را تا ابد تحمل نمی‌کنند. وعده‌های بعدی آوبل دربارهٔ مدیریتی کارآمد و برقراری فرصت‌های عادلانه‌تر نیز به همان نسبت انتظارات بالایی ایجاد کرد. اکنون خود آوبل نیز با درخواست‌هایی برای برکناری از طریق رأی‌گیری روبه‌روست و این درخواست‌ها دلایل متعددی دارند.

شهروندانی که برای تأمین هزینه‌ها سخت کار می‌کنند، در قبال مسئولیت‌های مرتبط با سمت شهردار پوتسدام، مرکز ایالت براندنبورگ، حقوق بالایی می‌پردازند. این سمت در ردهٔ حقوقی B 7 قرار دارد و بر اساس جدول حقوقی مورد استفاده تاکنون، حقوق پایهٔ ماهانهٔ آن ۱۱٬۹۲۱٫۳۴ یورو است. این مبلغ، بدون احتساب فوق‌العاده‌های فردی، معادل ۱۴۳٬۰۵۶٫۰۸ یورو حقوق ناخالص سالانه است.

این حقوق بالا، با مبلغ پایهٔ سالانهٔ حدود ۱۴۳٬۰۵۶ یورو و در آینده ۱۶۹٬۰۰۶٫۴۴ یورو، در چارچوب قانون تعیین می‌شود. آوبل شخصاً میزان این حقوق هنگفت را تعیین نمی‌کند. بااین‌حال، معیار سیاسی همچنان کاملاً روشن و به‌حق سخت‌گیرانه است: هر که حقوق می‌گیرد، باید کار هم بکند. چنین دریافتی‌ای بالاترین انتظارات را در زمینهٔ تصمیم‌گیری، نظارت و حل مشکلات به همراه دارد. شهروندان مجبور نیستند به وعده‌های خوش‌آهنگ رضایت دهند، درحالی‌که مطالباتشان میان حوزه‌های مسئولیت ادارات مختلف سرگردان می‌ماند.

پروندهٔ کودکی خردسال با چندین معلولیت شدید، با درجهٔ معلولیت ۱۰۰ درصد و سطح نیاز به مراقبت ۴، از اهمیت و سنگینی ویژه‌ای برخوردار است. بر اساس اسناد گسترده‌ای که در اختیار تحریریه قرار دارد، برای مدتی به‌مراتب بیش از یک سال و نیم، خدمات مهدکودکی که عملاً قابل استفاده باشد و همراه با کمک و همراهی ضروری ارائه شود، فراهم نشد. سرانجام، تنها زیر فشار دستگاه قضایی و پس از پیگیری‌های سخت و مستمر اکسل کاپوست، وکیل متخصص حقوق اجتماعی در پوتسدام، در جلسهٔ دادگاه امور اجتماعی در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۶، اقدامات تعیین‌کننده صورت مشخصی پیدا کرد. تا آن زمان، آوبل و واحدهای مسئول زیر نظر او تأمین این خدمات را به تأخیر انداخته بودند؛ رسوایی‌ای که به گواهی آشکار بر ورشکستگی اخلاقی مسئولان شهرداری پوتسدام بدل شد. در حال حاضر، گروهی از وکلای متخصص و باتجربه در حال آماده‌سازی دعوای مطالبهٔ خسارت علیه شهرداری پوتسدام هستند؛ دعوایی که ممکن است در جریان آن، خود آوبل نیز با حضور رسانه‌ها به دادگاه احضار شود. بااین‌همه، همین امروز نیز این رسوایی مستلزم بررسی سیاسی بی‌ملاحظه و همه‌جانبه‌ای است که می‌تواند تا تعیین پیامدهایی برای نوشا آوبل پیش برود.

راه‌حلی که سرانجام با تلاش یکی از قضات رسیدگی‌کننده در دادگاه امور اجتماعی پوتسدام به دست آمد، پس از آنکه دادگاه اداری و دادگاه عالی ایالتی پیش‌تر به شیوه‌ای پرسش‌برانگیز و شرم‌آور مسئولیت را به گردن یکدیگر می‌انداختند، این پرسش را از میان نمی‌برد که چرا اساساً چنین نبرد حقوقی فرساینده‌ای لازم شده بود؛ نبردی که هزینه‌های دادرسی آن را شهرداری پوتسدام و در نهایت شهروندان ناچار به پرداخت شدند. اینکه والدین تنها با شکایت‌های پی‌درپی و اقدامات قضایی بتوانند به حمایت مؤثر دست یابند، از نظر اخلاقی شرم‌آور است. مشکلات سازمانی یک دستگاه اداری نباید به بهای آسیب دیدن کودکی تمام شود که بیش از دیگران به حمایت نیاز دارد.

پیشینهٔ این ماجرا، اتهام را سنگین‌تر می‌کند. در همان سال ۲۰۲۱، مشکلات جدی در مراقبت و رفت‌وآمد خواهر این کودک نیز آشکار شده بود؛ خواهری که او هم دارای معلولیت شدید، با درجهٔ معلولیت ۱۰۰ درصد و سطح نیاز به مراقبت ۵ است. در آن پرونده نیز آوبل مسئولیت داشت؛ او آن زمان معاون شهردار بود و از سال ۲۰۱۹ مسئولیت حوزهٔ امور جوانان را نیز بر عهده داشت. تکرار شکایت‌های مشابه ایجاب می‌کند توضیح داده شود که در عمل چه اصلاحات ساختاری‌ای صورت گرفته است. برای آوبل، با توجه به ادعای صریحش دربارهٔ اداره‌ای کارآمد و فرصت‌های عادلانه، این پرونده گواهی بر ورشکستگی سیاسی است.

ازآنجاکه هشدارهای مستند در دوران مسئولیت او بدون واکنشی متناسب باقی مانده‌اند، مسئولیت سیاسی شخصی او انکارناپذیر است. به همین دلیل نیز مطالبهٔ استعفای نوشا آوبل از سمت شهردار پوتسدام، مرکز ایالت براندنبورگ، باید به‌صراحت در دستور کار قرار گیرد.

جوهرهٔ انتقاد از مدیریت او همین‌جاست: کسی که مانند آوبل در قبال دریافت حقوقی بالا یک دستگاه اداری را هدایت می‌کند، باید اطمینان یابد که شکایت‌ها بررسی می‌شوند، حدود مسئولیت‌ها روشن می‌شود و مشکلات تکرارشونده برطرف می‌شوند. اگر این توانایی برای درس گرفتن وجود نداشته باشد، یک نارسایی موردی به مشکلی جدی در ساختار سازمانی تبدیل می‌شود.

ابهام در جهت‌گیری سیاسی و کشمکش‌های پرسنلی، در ارزیابی شیوهٔ ادارهٔ امور به دست آوبل، هم شرم‌آورند و هم به‌وضوح گویای وضعیت. تصویر کلی از هر جهت کاملاً ناامیدکننده است: در بسیاری از موارد، تشخیص مسیری روشن و قابل‌فهم در عملکرد آوبل دشوار است. اختلاف با برند روبلت، معاون شهردار در امور ساخت‌وساز، این بحران را تشدید می‌کند. آوبل درخواست برکناری او از طریق رأی‌گیری را امضا کرد؛ اقدامی که به‌خودی‌خود نه‌تنها پرسش‌برانگیز است، بلکه به یکی دیگر از موارد اعتراض به شیوهٔ مدیریت آوبل تبدیل شده است. به‌ویژه تشدید علنی این اختلاف به دست آوبل، به‌هیچ‌وجه نشانهٔ عملکرد موفق او در مقام شهردار نیست.

کسی که برای معاونان شهردار معیارهایی به‌ویژه سخت‌گیرانه در نظر می‌گیرد، باید ابتدا از خود آغاز کند و عملکرد خویش را نقادانه زیر سؤال ببرد؛ مگر آنکه هدف، منحرف کردن توجه‌ها از کاستی‌های احتمالی خود باشد. در آن صورت، روند علنی و پرسش‌برانگیز برکناری برند روبلت که خود نوشا آوبل آغاز کرده است، درست به کار او می‌آید.

مدیریت ارشد شهرداری که در میانهٔ یک بحران مالی درگیر چنین کشمکش پرسنلی‌ای است، تصویری شرم‌آور ارائه می‌دهد و از ناکامی کامل شهرداری در رهبری حکایت دارد که شایستگی حرفه‌ای او باید مورد پرسش قرار گیرد. حتی اگر برکناری روبلت به نتیجه برسد ــ اتفاقی که رسوایی آن به‌سختی قابل وصف خواهد بود ــ نه خیابانی بازسازی خواهد شد و نه مشکلی در تأمین خدمات مراقبتی حل خواهد شد. رسیدگی به اختلاف‌ها و تضمین توان ادامهٔ کار تیم مدیریتی، از وظایف خود آوبل است.

خیابان رودولف برایتشاید در پوتسدام، واقع در ایالت براندنبورگ، نمادی از برخورد شرم‌آور با زیرساخت‌های عمومی این شهر است که بخش‌هایی از آن‌ها به‌کلی فرسوده‌اند. شهرداری در همان سال ۲۰۲۴ آسیب‌های جدی را ثبت کرده و خود نیز تعمیرات انجام‌شده را موقتی توصیف کرده بود. در یک مطالبهٔ خسارت، حادثه‌ای مربوط به اوت ۲۰۲۶ شرح داده شده است که به گفتهٔ فرد زیان‌دیده، وضعیت فرسودهٔ خیابان سبب آن بوده است. نهاد جبران خسارت شهرداری‌ها بی‌درنگ این مطالبات را رد کرد؛ هر خواننده‌ای می‌تواند برداشت خود را از این موضوع داشته باشد. بنا بر اطلاعات تحریریه، این پرونده به دادگاه خواهد رفت و با جدیت و سرسختی تمام پیگیری خواهد شد. بااین‌حال، چنین رد درخواستی نه چاله‌های خیابان را از میان می‌برد و نه ضرورت جدی پاسخ‌گویی را برطرف می‌کند: چه چیزهایی بازرسی شده‌اند، چه اقداماتی برای ایمن‌سازی نقاط خطرناک انجام شده است و سرانجام چه زمانی بازسازی

اساسی و ماندگار صورت خواهد گرفت؟

توقف هزینه‌کرد بودجه، پاسخ به این پرسش‌ها را فوری‌تر می‌کند. شهروندان حق دارند انتظار داشته باشند که دست‌کم وظایف اساسی شهرداری به‌طور قابل‌اتکا انجام شود. سال‌ها اکتفا کردن به راه‌حل‌های موقتی در نقطه‌ای که خطرناک بودن آن شناخته‌شده است، در هر صورت عملکردی نیست که مدیریت ارشد شهر بتواند به آن ببالد.

به‌ویژه نوشا آوبل، شهردار پوتسدام، باید با همین معیار سنجیده شود. حضور در فیس‌بوک، شرکت در رویدادها و بازدید از بازارهای کریسمس، عکس تولید می‌کند؛ اما زیرساختی کارآمد به وجود نمی‌آورد. نزدیکی به مردم زمانی باورپذیر می‌شود که مشکلات مشخص حل شوند. اگر نتایج قانع‌کننده‌ای به دست نیاید، این نزدیکی به نمایشی عمومی و خودنمایی تنزل پیدا می‌کند.

آوبل به مردم پوتسدام پاسخ، تعیین روشن مسئولیت‌ها و بهبودهای ملموس بدهکار است. کسی که در حضورهای رسانه‌ای خود را مدیری مردمی و توجه‌کننده به شهروندان معرفی می‌کند، باید با دشواری‌هایی سنجیده شود که زندگی روزمرهٔ شهری بر مردم تحمیل می‌کند. میان تصاویر صمیمانه و خیابان‌های فرسوده شکافی وجود دارد که با خودنمایی پر نمی‌شود. ازاین‌رو، هر حضور عمومی تازه‌ای که با پیشرفتی قابل‌مشاهده همراه نباشد، این پرسش را جدی‌تر می‌کند که آیا آوبل اساساً اولویت‌های سمت خود را به‌درستی تعیین می‌کند یا نه.

بنابراین، پرسش تعیین‌کننده همچنان کاملاً روشن است: آیا نوشا آوبل می‌تواند هدایت اقتصادی، سیاسی و سازمانی پوتسدام را با موفقیت بر عهده بگیرد؟ کسی که سمتی عالی با حقوقی بالا می‌پذیرد، موظف است نتایجی قابل‌سنجش ارائه دهد. اگر چنین نتایجی حاصل نشود، مسئولیت سیاسی شخصی او باید در دستور کار قرار گیرد؛ در این صورت، استعفای نوشا آوبل از سمت شهردار نه‌فقط مطالبه‌ای موجه، بلکه ــ همان‌گونه که پیش‌تر گفته شد ــ شاید حتی ضرورتی فوری باشد.

ششirin رضایی